Kategoria: Społeczne

Zdanie wytrych, wygłaszane przez domorosłych lekarzy, ma spełnić rolę zamknięcia tematu oraz zaprzeczyć wiedzy medycznej, udowodnić jak bardzo mylą się wszelkiej maści naukowcy i ich statystyki. Taki wniosek można wysnuć, czytając fora „zdrowotne” i dyskusje na facebooku.

Musi być, skoro rodzice tak często nie widzą problemu w tym, że ich pociechy od piątego roku życia rżną w Mortal Combat, Grand Theft Auto i wszelkiej maści strzelanki, natomiast podczas choćby namiastki sexu w filmowej scenie, nerwowo przełączają program lub zasłaniają dziecku oczy.

Nie wiem, czy ktokolwiek badał zależność, o której postanowiłam napisać. Jeśli tak, to może zje moje przemyślenia na śniadanie i popije Chianti, jeśli nie, to chętnie bym wynik takich badań przeczytała. W czym rzecz? W szatańskich, elektronicznych zabawkach – komputer, tablet, PS, Xbox, można mnożyć. Co jest na drugim biegunie? Swoboda.

Dochodzą do mnie głosy i docierają newsy, że po wprowadzeniu nowego rozporządzenia MEN przedszkolne i szkolne kuchnie nie mogą używać soli, a w związku z tym, podawane przez nie posiłki stały się dla dzieci niespożywcze. Że większość porcji wraca do okienka nietknięta, zaś młodsi wypluwają „ohydne”, pozbawione smaku breje.

Uchodźcy. Bezbronne rodziny, czy stado agresywnych młokosów, opętanych radykalnymi ideami i pałających rządzą zlikwidowania zachodniej cywilizacji? Ludzie potrzebujący pomocy czy dzicz, szturmująca bez skrupułów Europę?

Poszłam na „Amy”. Nie dlatego, żebym kiedykolwiek była jej fanką – po prostu Terminatora już widziałam, a nic innego w kinach nie wzbudziło mojego zainteresowania. Muzykę uwielbiam w niemal wszelkich postaciach, więc tematyka jak najbardziej dla mnie.

Tak, przyznaję się. Przez pięć lat byłam urzędnikiem w jednym z urzędów gminy. Zrezygnowałam z tzw. „bezpiecznej, państwowej posadki” z różnych względów, o których być może kiedyś napiszę, dla tego tekstu nie jest to istotne. Ten czas był kolejnym doświadczeniem, pozwalającym spojrzeć na niektóre sprawy z większym dystansem i bardziej obiektywnie. Od razu zastrzegam, że w tym artykule celowo pomijam sytuacje patologiczne i przestępstwa, takie jak nepotyzm, stosunki pracy czy łapówkarstwo, ponieważ

Nośne hasło, prawda? To przecież niedopuszczalna sytuacja. Priorytetem powinno być zachowanie integralności rodziny, a umieszczenie dziecka w pieczy zastępczej ostatecznością.

Postanowiłam wziąć na swój skromny warsztat coś, co nazywam medialnym polowaniem na czarownice, sieciowym linczem lub najprościej – nagonką.

Co prawda blogerem jestem raczkującym, ale czytelnikiem już nie. Dzięki temu ogląd sprawy mam dwustronny – jako pisząca ciągle się uczę, ale jako odbiorca wiem doskonale czego oczekuję i jaki blog porzucę bez żalu, po przeczytaniu pierwszych kilku zdań. A zaznaczam, że targetem jestem wręcz idealnym – około czterdziestki, kształcona, ustawiona, już nie na dorobku, trochę gadżeciara, z dziećmi i zwierzętami, wymagającymi zaopatrzenia w niezbędne akcesoria –